Ve günlerden birgün dünya değişir... Dışı buz gibi bir kabuk, içi kor ateş olan dünya stabil kalır ama o hüzünlü küçük kız kasıklarında yapay bir doğum sancısıyla dünyayı değiştiri... Düşünür sessizce... Mutluluk doğurma yeteneğini kaybetmediğini fark eder... Bugün kimin dünyasını değiştirecektir acaba bu doğurgan yürek... Acıları toplayan bir paratoner gibiyken mutluluk dağıtan bir akümülatör olabilir mi insan? Ya içinden geçtiklerim... Geçip de kaldıklarım... İçimden kapıyı kapatmadan çıkan insanlar... Eee, ne olmuş? Kapı kapanırsa içeri nasıl girecek ki beklenen... Kapı açık, mutlu bir yazı olmalı bu, kalem yürümüyor ama, Tanrım ne kadar zor örümcek ağlarıyla kapatmak hayatı... Bu çift kişilikli ruhun yarısını öldürmek mümkün mü? Hani şu intihar eğilimli su damlasını... Her musluk açıldığında damlayıp yok olmakla tehdit eden su damlasını... Ya da güzel yüzünde geçici makyaj izleri yaratan o gözyaşı damlasını... E mutlu yazıya ne oldu? Hmm bi düşünelim bakalım... Evet, beyindeki acıya duyarlı hücreleri alabiliyorlar sanırım... Ve evet işte enjektör, damara bir miktar amfetamin... Beyine ulaştığında savaş sona eriyor... Uyku zamanı... Kasıklarımda bir doğum sancısı... Yeni mutluluklar doğurmak için tüm hücreler esas duruşa... Zamanı geldi... İyi geceler...