Bu bloga yeteri kadar zırvaladığınız için alanınız doldu dediler ben de yeni bi alan aldım... Benle birlikte devam etmek isterseniz aşağıdaki adresten devam diyorum...

http://buzulkaranlik-two.blogdrive.com

Saatler bir saat ileri alınmıştı, evet, ama benim beynim hala çok gerisindeydi hayatın, ve itaat etmeyi reddediyordu zamana. Akşam 6, yataktan anca çıktım, ölene kadar orda kalmak istiyordu canım, orada çürümek, sessizce. Boktan hayatıma boktan bir haberle daha da renk gelmişti zaten. Boğazımdaki düğüm açılsın diye, duşa girdim. Uzun uzun suyu izledim, akıyordu işte. Sadece akıyordu sabit devinimle. Sabit olan şeylere büyük saygı duyuyordum, benim yapamadığımdı beynimi, ruhumu sabitleyememek. Arkamdan bir bağırtı duydum,

-         Barajlardaki su tükendi, sen napıyorsun?

Dönüp,

-         Ben de Tükendim, ne var ki bunda, bana değişik bir şey söyle...

Demek isterdim ama gücüm yoktu. Suyun altına girdim, ağlayıp ağlamadığını anlayamamak güzel bir şeydi. Akan suya karışınca gözyaşların hiçbir şey anlaşılamıyordu. Düşündüm, bu sıcak suyun altında kaç saat aralıksız dursam beyin kanamasından ölürüm diye, ama doğru ya, barajlardaki su mevzusu. Doğa bile ölmeme karşı sanırım. Ruhumu en son ne zaman hissettiğimi düşündüm. En son ne zaman ‘evet yaşıyorum’ dediğimi. Hatırlayamadım. Bedenim kapkaça uğramıştı ve kapkaççılar yaşam hücrelerimi çalmışlardı. Benimse hiçbir yere çalıntı ihbarı yapacak halim yoktu. O esnada organ mafyasının çaldığı kalbimi arıyordum galiba....

Kendim hariç bütün delilerle aram iyi... Tek sorunum kendimle... Dopamin, seratonin... Evet gerekli... Akıl hastaneleri bunun için var değil mi? Gerçek bir deli miyim yoksa part-time deliliği meslek mi edinmişim henüz çözemedim. Cevapsız kalan sorular ve obsesif kompülsiv bozukluklar... Kasıklarımda hala o garip ağrı... Hislerimi ameliyatla aldırdım, narkoz gerekmedi zira donuk bir bedeni kesip biçmek zor olmamış olmalı... Katatonik şizofreni... Adı bu evet... Acaba kahve ile şarabı karıtırsak manik depresyon etkisi yaratır mı? Kahve manik bir içecek ne de olsa, şarap da sağlıklı akıllar tarafından sadece şato biryan eşliğinde tüketilen güzide içki... Akıl hastanelerinde ne zaman Fransız mutfağı konulacak o aptal metal tabaklara? Verdikleri plastik bardaklarla da bileklerimizi kesmenin bir yolunu bulamayacak mıyız zamanla? Mavi haplar sabahları ve köpük köpük kodein yanında hediyesi... 2 doz ve ağrı sızı yok... Sabahtan akşama kadar porno film izlemek istiyorum, manasız gidiş gelişlerinden başka bir şey düşünmemek için ve cehennemin dibinden aşağı atlamak istiyorum... Adrenalin olsun, maksat bu... Saat 3 olmuş, zırva dolu hayattan bir gün daha gitmiş ve part-time deliliğimin mesai saati bitmiş... Şimdi uyku zamanı ve güneş bize doğmuyor usta, hala doğmuyor ve hiç doğmayacak...

Ve günlerden birgün dünya değişir... Dışı buz gibi bir kabuk, içi kor ateş olan dünya stabil kalır ama o hüzünlü küçük kız kasıklarında yapay bir doğum sancısıyla dünyayı değiştiri... Düşünür sessizce... Mutluluk doğurma yeteneğini kaybetmediğini fark eder... Bugün kimin dünyasını değiştirecektir acaba bu doğurgan yürek... Acıları toplayan bir paratoner gibiyken mutluluk dağıtan bir akümülatör olabilir mi insan? Ya içinden geçtiklerim... Geçip de kaldıklarım... İçimden kapıyı kapatmadan çıkan insanlar... Eee, ne olmuş? Kapı kapanırsa içeri nasıl girecek ki beklenen... Kapı açık, mutlu bir yazı olmalı bu, kalem yürümüyor ama, Tanrım ne kadar zor örümcek ağlarıyla kapatmak hayatı... Bu çift kişilikli ruhun yarısını öldürmek mümkün mü? Hani şu intihar eğilimli su damlasını... Her musluk açıldığında damlayıp yok olmakla tehdit eden su damlasını... Ya da güzel yüzünde geçici makyaj izleri yaratan o gözyaşı damlasını... E mutlu yazıya ne oldu? Hmm bi düşünelim bakalım... Evet, beyindeki acıya duyarlı hücreleri alabiliyorlar sanırım... Ve evet işte enjektör, damara bir miktar amfetamin... Beyine ulaştığında savaş sona eriyor... Uyku zamanı... Kasıklarımda bir doğum sancısı... Yeni mutluluklar doğurmak için tüm hücreler esas duruşa... Zamanı geldi... İyi geceler...

Gözlerimi kapatmak istiyorum, gözümün önünden güzel şeyler geçsin diye... Her sabah uyanıp gerçek olmadığını anladığımda gözyaşları döktüğüm onlarca rüya kalsın diye gözlerimin önünde... Kim bilir belki de bu yüzden sık sık ölümü düşünüyorum... Hep kapalı kalsın gözlerim diye... Gece üstümü örttüğümde büyükçe bir yıldızı alıyorum sol elime... Sağ elimi üstünde gezdirip kapatıyorum gözlerimi... Sattığım hayallerimi geri satın alabileceğim bir para icat edildi mi? Karanlıklar tanrıçasının evinde hangi nakit aracı kullanılıyor geri alımlar için... İnancım yok ki satın alma gücüm olsun... Yıldıza dönüyorum tekrar, gözlerim kapalı... Işığınla kör et gözlerimi diyorum ona... Kör et ki hayallerim hiç gitmesin bir daha... Yitirdiğim gözyaşlarıma yansımasın yüzümün gölgesi... Işığınla koru beni... Karanlıkla doğuyorum, bırak karanlıkla öleyim... Bu cehennemi söndürecek kadar ağlamadım henüz, bırak her bir damlası çoğalsın gözyaşımın düştüğü yerde... Buz tutsun, ya da toz olsun... Cehennem ırmakları dünyaya insin... Lethe evimin içinden geçsin, ben de Lethe’nin içinden... Bırak beni akıp gideyim gözlerimin üzerinde bir madeni parayla... Kayıkçı alsın beni... Nerede olmam gerekiyorsa orada olayım... Eksik yok, fazla yok... No future! No future!

istasyonlar.. yalnızlık avcıları... şehrin en yalnız parçası olmalı bu istasyon belki de ben öyle görmüşüm -ki her bir bekleyen insanı yalnız,profosyonel- bu anıları yürek parçalayan yer küre parçasını... en son hangi istasyondan nefret ettim hatırlıyor muyum acaba? senin arkandan el bile sallayamadığım o yerden nefret etmek isterdim oysa ki ilk orada gelmiştik beden bedene... nefret bile edemiyordum istasyonlardan... işte geldim yine, terk diyorum acılar şehrini uğruna içtiğm son kadeh elimde... bunları düşünerek geldim, her terk edişimin içimden kopan yıldız parçalarıyla dünyaya duyurulduğu bir gündeyim... istasyonda bana bakıyor herkes, gözlerimden mi anlaşılıyor acaba nefretin ve nefret edememenin hüznü? usulca bakıyorlar bana önce derin derin sonra gizlice kaçamak bakışlarla... her adımda arkamdan savrulan siyah deri montuma, kırmızı giderek daha kırmızı saçlarıma, gözleimi çevreleyen mor halkalara -uykusuzluk ve acı biriktirdiğim- ve son bir gayretle derin derin içime çektiğim son esrarlı cigarama...ben de bakıyorum hepsine teker teker, tanıdık, çok tanıdık ama anlamını kaybetmiş yüzler içinde sahte gözler... gözlerim öyle gerçek geliyorki onlara imsenin karşı koyamadığı simsiyah gözlerim deliyor zırhlarını, çıplak kalıyorlar hissediyorum korkuyorlar, anlıyorlar ki ''ben bu dünyanın gözleriyim''... dünya yansıtıyorum o iki yalnız çukurdan... bana lanet ediyorlar usulca içlerindeki profosyoneli açığa çıkardığım için... dünyayı gösterdiğim için... tıpkı senin gibi... dünyaları verdiğim gözlerime inanmayan senin gibi..fısıltılr halinde geliyor kulağıma küfürleri... umursamıyorum,rüzgara veriyorum bedenimi ve işte beklediğim an, trenin düdüğü çaldı... dönüp son kez bakıyorum insanlara hala arkamdan bakan, gözlerimle diyorum ki 'gidiyorum giyin zırhlarınızı ben yokum artık...' trene biniyorum, azrail geliyor biletimi sormaya... hazır mısın bu tren sonsuzluğa gidecek yarı yolda yorulma diyor.. göster bakalım biletini... azrail bile çıplak kalıyor gözlerimin karşısında, sessizce fısıldıyorum son nefesimde, '' BEN BİR GÖLGE AVCISIYIM TRENCİ, GÖTUR BENİ...

(2006 İstanbul - Ankara Fatih Ekspresi)

Tik tak, tik tak...

Zaman durmuyor, ama ilerlemiyor da...

Zaman sıkıştı, destrudo, iyi dinle...

Tik tak tik tak... Zaman ağlıyor...

Libido, sen de dinle... Zaman inliyor...

Zaman kıvrak bir beden şimdi...

Nü, izlenmesi tehlikeli...

Hem ağlayan, hem inleyen tehlikeli bir zaman...

Doğuya doğru koşmaya başladım… East Hastings çalıyordu ve ben beynimin doğusuna doğru koşuyordum… Bir labirent vardı beynimin içinde, bir ruh, kemikleri çoktan bileklerinden ayrılmış bir yılgın beden… Sürünerek de olsa ilerledim, bir ışık vardı uzakta bir yerlerde ve ışık patladı… Çok yüksek sesle patladı, dağıldı, üstüme gelmeye başladı… Kendimi kendi içime inşa ettiğim mezara gömdüm ışık gözlerimi kör etmeden önce… Her şey zamanının yok olmasıyla başladı ve ışığın patlamasıyla sona erdi… Her şeyin siyah olduğu gün içimdeki bütün kemanlar sustu… SİYAH…   Asla kaçışı olmayan bir hastalıktır… Bulaşıcıdır, bulaştığı anda kurtulamazsın bir daha asla… Kanına karışır… Damarlarını bulur, karanlık bile bu yüzden siyahtır belki de… Geceyi sevmelerinin nedeni budur siyaha yakalanan insanların… Işığı patlatmalarının nedeni de belki… Seratonin eksikliğidir sebebi belki kimbilir ama hiçbir xanax ulaşamaz siyaha bir türlü…

Gözlerimi kapattım geceye aksın diye hovardalığım… Kestiğim damarlarımı birbirine bağladım kanım ters yöne aksın diye…Atardamarlarım durdu, seyretmeye başladı hayatın ters yöne akışını…Arkamı dönüp baktığımda dışımda benden başka bir ben daha vardı… Sırtımı döndüm ona… Karanlık aktı avuçlarımdan ona doğru… Bilinçaltı gezilerimde ruhumun altında kalan sessizlikti o… Katar katar yüklenmiş yalnızlıktı… Sadece şeytanın kullanmasını bildiği bir kılavuzdu… Yazılmış ama asla okunamamış bir kitaptı ve alfabeyi sadece sen öğrenmiştin… Beynini öldürmeye karar verdiğin gün elinde bir bıçakla koşa koşa odadan çıktığında, bağırıyordun hala… Alfabeyi sökeceğim bırakın beni… Alfabeyi sökeceğim beynimden…

Düşüncelerimi toplayıp bir torbaya doldurmak ve tam çöp arabasının geçtiği saatte kapıya bırakmak isterdim… Oradan oraya savrulan ardışık ancak sırasız ve alfabetiklikten uzak düşünceler sanki manyetizma eştiğinde hep aynı alana çekiliyor gibiydi… Herkesin artık yeter duymaktan bıktık dediği cümle kırıntıları, eski aşk parçaları ve kusmuk torbası… Bu kapının önünden hiç çöp arabası geçmiyor artık... Ve ben elimde bıçak beynimdeki alfabeyi sökmeye çalışan küçük bir şizofren sadece…. Bekliyorum… Çöpe atmak için beynimdekileri…

Siluetler çok karanlık yine… Sonunu bilmediğim bir rüyada sonunu bildiğim bir hayatı yaşıyor olmak ne garip… Orda mısın? Hey mor adam? Orda mısın? Neden bir görünüp bir kayboluyorsun? Düşünüyorum öyleyse varım peki neden düşünüyorum öyleyse varsın değil? Neden kendimden başka kimseyi var edemiyorum düşünerek bu haksızlık değil mi? Ya da neden düşünmeyerek kendimi yok edemiyorum? Rüzgar hüzünlü şarkılar söyler mi? Peki pencereyi açsam duyar mıyım? Çok sessiz her yer, üşüyorum… Anne?
Ölüyor muyum? Nedir bu üşüme? Anne söylesene ne oluyor? Sen de mi gittin yoksa? Ben de gidiyorum anne… Piç geldim, piç gidiyorum… Tanrı bizi yaratırken kullanma kılavuzumuzu vermeyi unutmuş anne… Biz kendimizi kullanamamışız, bizi hep başkaları kullanmış… Rüzgar, hüzünlü şarkılar söylüyor galiba… Duyuyorum… Rüzgara sarılmak neden bu kadar kolay? Neden buz gibi rüzgar?  Zor olan sıcaktır ya hep, neden yokluk donduruyor bizi… Uyuyorum galiba… Yoksa uyanıyor muyum… Gözlerimi açacağım birazdan, belki orda yeniden karşılaşırız… Anne?